Εξερευνήστε την Ελλάδα με λίγα κλικ. «Ταξιδεύοντας» στο Φαράγγι της Σαμαριάς και τα Μετέωρα με το Google Street View

photo dsphotographic.com

Με νέες φωτογραφίες και ειδικές συλλογές εμπλουτίστηκε το Google Street View όσον αφορά στη χώρα μας, η οποία ήταν η 56η χώρα που εντάχθηκε στη δημοφιλή υπηρεσία τον Ιούνιο του 2014.

«Κλειδί» για αυτό είναι το Street View Trekker, ένα σακίδιο πλάτης εξοπλισμένο με κάμερα, το οποίο επιτρέπει την περιήγηση σε μερικές από τις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις, σε τοποθεσίες πολιτιστικής και ιστορικής αξίας, τοπία φυσικού κάλλους αλλά και σε μια σειρά από δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα.

Μεταξύ αυτών είναι τα εξής:

Τα Μετέωρα, «το μέσο του ουρανού», είναι από τα μεγαλύτερα μοναστήρια στην Ελλάδα και τα δεύτερα πιο σημαντικά μετά τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.

Ο Λυκαβηττός: ο μύθος λέει πως ο βράχος έπεσε από τα χέρια της Θεάς Αθηνάς έπειτα από μια κακιά είδηση που της έφερε ένα κοράκι.

Ο Μπάλος, μια λιμνοθάλασσα στις ακτές της Κρήτης που έχει φιλοξενήσει πειρατές. Εκεί υπάρχει ένα νησάκι το οποίο αποτελεί μέρος ενός ακρωτηρίου κατά μήκος της λιμνοθάλασσας που λέγεται «Ακρωτήριο Τηγάνι».

Η Κρήτη έχει και το Φαράγγι της Σαμαριάς, έναν Εθνικό Δρυμό με μήκος 18 χιλιομέτρων που αποτελεί κομμάτι του Παγκόσμιου Δικτύου Αποθεμάτων της Βιόσφαιρας.

Όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση της Google, οι επιχειρήσεις μπορούν επίσης να επωφεληθούν από την τεχνολογία Street View με την ενσωμάτωση του Google Maps απευθείας στην ιστοσελίδα τους δωρεάν, να αναδείξουν τουριστικά μέρη αλλά και ιστορικά και πολιτιστικά αξιοθέατα που βρίσκονται στην περιοχή τους ή ακόμη και να αυξήσουν την ευαισθητοποίηση για μια τοπική βιβλιοθήκη ή ένα εστιατόριο.

Οι διοργανωτές εκδηλώσεων θα είναι σε θέση να αξιολογήσουν τοποθεσίες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, μουσεία. Επιπλέον, οι κτηματομεσίτες μπορούν να εξοικονομήσουν χρόνο, διερευνώντας όχι μόνο τις ιδιοκτησίες που τους ενδιαφέρουν αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο, κάνοντας πιο αποτελεσματική την επιλογή ακινήτου.

huffingtonpost.gr

Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε λόφους και δρυμούς. Σε είδα....

Βρήκαμε ένα πολύ ωραίο άρθρο...ενός έτους στην κυκλοφορία, αλλά πάντα επίκαιρο! Έως πότε άραγε? Είναι της Νάντιας Κατσαρού. Μήπως πρέπει να αλλάξουμε και εμείς επιτέλους συνήθειες?? Διαβάστε το :

Πάνω απ’ όλα, ο Έλληνας κουβαλάει πολιτισμό. Φταίνε και τα γονίδια. Τόσες χιλιάδες χρόνια, δε λέμε ν’ αλλάξουμε. Φαίνεται στη συμπεριφορά μας αυτό. Στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας, στον τρόπο που ακούμε τη μουσική μας (αλλά και στη μουσική που ακούμε), στον τρόπο που πετάμε τα σκουπίδια μας.

Ο Λυκαβηττός είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία των επισκεπτών της πρωτεύουσας. Ελάχιστοι Αθηναίοι τον εκτιμούν. Και όταν λέω «τον εκτιμούν» εννοώ ότι δεν του έχουν καμία εκτίμηση. Πέρα από το ότι δεν είναι ο αγαπημένος τους καλοκαιρινός προορισμός -αυτοί χάνουν- έτσι και κάνουν να ανηφορίσουν, θα αφήσουν το στίγμα τους πάνω του.

Βρέθηκα εκεί ένα βράδυ του Αυγούστου. Ανάμεσα σε πολλούς ξένους και ελάχιστους Έλληνες. Οι οποίοι, πώς να το κάνουμε, ξεχώριζαν. 
Ξεχώριζαν από τα καψουροτράγουδα που άκουγαν δυνατά στα αυτοκίνητά τους, καταστρέφοντας τους ήχους της φύσης. Είναι κάποιοι που δεν αρκούνται στο να τα κάνουν αυτά στη γειτονιά τους, πουλώντας μούρη στους ομοίους τους, θέλουν να τους ακούσουν και τα πουλιά που φωλιάζουν στα δέντρα του λόφου.  Ξεχώριζαν με τη γραφή τους. Είναι κάποιοι που, ασχέτως αν ξέρουν να γράψουν τ’ όνομά τους, έχουν μάθει να γράφουν για την ομαδάρα τους ή την αμαξάρα τους, πάνω σε παγκάκια, πλακάκια και στο βράχο τον ίδιο. Ξεχώριζαν κι από τη βρωμιά που άφηναν πίσω τους. Είναι κάποιοι που, πέρα από ο,τι βρίσκεται τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους, δε θέλουν τίποτα καθαρό.

Σε είδα, Ελληνάρα μου. Πήρες το καλαμπόκι, ανέβηκες ως τον Άι Γιώργη κι έκατσες και το έφαγες, απολαμβάνοντας τη θέα της Αθήνας τη νύχτα από ψηλά. Δίπλα μου καθόσουν. Δεν κατάλαβα πότε έφυγες. Χάζευα κι εγώ την ίδια θέα. Όταν όμως γύρισα και είδα τα αποφάγια σου εκεί κι εσένα φευγάτο, μου ανέβηκε η πίεση στα ύψη. Θέλησα να σε βρω για να σου πω ποια είναι η ιδανική θέση του καλαμποκιού που πέταξες. Μα, πού πήγε το μυαλό σου; Σε ένα από άπειρα καλάθια απορριμάτων που υπήρχαν στο χώρο, ήθελα να πω. Ένα απ’ αυτά ήταν δίπλα σου. Ένα λίγο πιο πέρα, το συνάντησες φεύγοντας, δίπλα σε κάδο ολόκληρο. Στη διαδρομή που ακολούθησες, υπήρχε καλάθι απορριμάτων κάθε δέκα μέτρα. Για να μην ψάχνεσαι και σου γίνονται βάρος τα σκουπίδια σου, βρωμιάρη. Αλλά εσύ έτσι έμαθες. Να τα πετάς όπου βρεις.

Αυτός είναι ο πολιτισμός μας. Αυτός είναι ο σεβασμός μας στο περιβάλλον. Αυτή είναι η αγάπη μας για τον τόπο μας. Και, είμαι σίγουρη, αυτός, όπως και πολλοί σαν αυτόν, πιάνουν συζητήσεις καφενείου, όπου αγανακτισμένοι δηλώνουν ότι «η Αθήνα είναι βρώμικη, ο Δήμος δεν κάνει καλά τη δουλειά του, η Ελλάδα έχει γίνει χωματερή, μα τι κάνουν τέλος πάντων οι πολιτικοί σ’ αυτόν τον τόπο…»
Μόνοι μας θα διατηρήσουμε την ομορφιά αυτού του τόπου. Μόνοι μας θα τον κάνουμε πιο φιλόξενο. Αλλάζοντας πρώτα τους εαυτούς μας. Τι στο καλό τα κουβαλάμε τα γονίδια; Ε;
Της Νάντιας Κατσαρού travelvoice.gr